Dopamine, wie leeft er tegenwoordig niet op?

Dat ene stofje dat je lichaam aanmaakt als je genot, plezier of interesse ervaart.

De rode vinkjes op je telefoon als er weer iets ‘nieuws’ binnenkomt.

Nieuwe mails in je inbox.
Een goede deal sluiten en weer door naar de volgende.
Intensief sporten.
Presteren.
Scrollen.

Van de ene kick naar de andere kick.

We weten het allemaal.
We lezen over dopamine. Over hoe verslavend het werkt.
Hoe we ongevoeliger worden.
Hoe we onze notificaties uit moeten zetten en vaker offline moeten gaan.

En ja, dat helpt zeker.

Maar ik ben van mening dat het gesprek ergens anders over moet gaan.

Wat proberen we eigenlijk niet te voelen?

Dopamine is geen probleem.

Het wordt pas een vlucht wanneer het iets anders moet vervangen:

Leegte.
Stilte.
Stilstaan.

En dus vullen we die momenten op met:

Prikkels.
Prestaties.
Druk zijn.
Mensen.
Lawaai.

Afleiding van iets wat onder de oppervlakte speelt.

Het gaat over je leven niet meer echt kunnen voelen.
En hoe minder je voelt, hoe sterker de prikkel moet zijn om nog iets te ervaren.

Emotionele afvlakking

Er is een woord voor dat gevoel dat steeds vaker opduikt:

Anhedonie.

Het verminderde vermogen om plezier of interesse te ervaren in dingen die je voorheen wel leuk vond.

Je hoofd vertelt je dan dat je meer stimulatie nodig hebt.
Meer uitdaging.
Meer passie.

Tot ook dat niet meer werkt.
En je steeds extremere prikkels zoekt.

Nog meer afleiding.
Nog meer aan staan.

Tot ook dat vlak wordt.

Een vicieuze cirkel.
Je ervaart geen plezier meer in je leven.
Je vlakt af.

Dit is niet nieuw

We doen graag alsof dit een probleem van deze tijd is.
Alsof het begon met smartphones.

Maar ik zie mezelf nog liggen op de bank.
Tijdens de middelbare school.

Geen telefoon.
Geen social media.
Geen internet.

Wel drie muziekzenders: MTV, TMF en The Box.

Urenlang zappen. Van videoclip naar videoclip.
Mijn vader die geïrriteerd riep:
“Ik gooi die tv nog eens het huis uit!”

En ik half hangend voor pampus op de bank.

Tijdverdrijf.
Ik hield mezelf bezig.
Leidde mezelf af.

Zodat ik niet hoefde te voelen wat eronder zat.

De vorm verandert.
Het mechanisme blijft hetzelfde.

Het is van alle tijden.

Je bent niet leeg. Je bent afgestompt.

Wanneer je te lang niet voelt wat er werkelijk in je leeft, wordt je systeem vlak.

Verdriet dat je niet aankijkt.
Een verlangen dat je wegdrukt.
Eenzaamheid.
Onrust.
Zingeving-vragen.

Oncomfortabel.
Irritant.
Soms beangstigend.

Je wilt geen zwaar gevoel.
Je wilt licht en vrolijk zijn.
Je beter voelen.

Maar het gaat helemaal niet om je beter voelen.

Het gaat over alles voelen.

Ook verveling.
Ook gemis.
Ook verdriet.
Ook pijn.

De paradox is dat juist in dat donkere stuk van jezelf ook de lichtheid zit.

Ze kunnen niet zonder elkaar.

De kalmte onder de kicks

Er bestaat een vorm van vreugde die niet euforisch is.

Niet spectaculair.
Niet piekend.

Maar rustig.
Kalm.
Stevig.
Levendig.

Een vreugde waarbij je met jezelf kunt zijn zonder iets van buitenaf nodig te hebben om het op te vullen.

Vreugde ontstaat niet door meer stimulatie.
Maar door aanwezigheid.

Door te blijven bij wat er is.
In jezelf.

Zonder het meteen weg te willen duwen.
Zonder het te hoeven veranderen.

Het lijkt tegenstrijdig.
Om juist naar binnen te keren wanneer het vlak voelt.

Om niet weg te bewegen van de donkerte, maar erin te zakken.

De diepte in.

Maar het is precies daar
waar je levendigheid weer begint.

Niet in de volgende kick.
Niet in het volgende doel.

Maar in het durven voelen van wat er al is.

Een zachte uitnodiging

Het mooie is dat je hiervoor niets nieuws hoeft te leren.

Je hoeft niets toe te voegen.
Niets te worden.

Je hoeft je alleen maar te herinneren hoe het is om weer te voelen.

In mijn coaching draait het daar om.

Om de ervaring.
Contact maken met jezelf.
Met alles wat er is.

En ik kan je zeggen: dat voelt magisch.

Niet euforisch.
Niet spectaculair.

Maar als een diepe, rustige dankbaarheid.

Alsof je ergens komt wat er al die tijd al was.

Herkenning.

Je ontmoet jezelf.
Helemaal.

Iets wat er altijd is geweest.
En altijd zal zijn.

Je hebt er niets voor nodig.
Alleen jezelf.

Wil jij een stap zetten?

Als je voelt dat je naar jezelf toe wilt bewegen, dan ben ik er voor je.

Plan hier een vrijblijvende kennismaking als je wilt delen waar jij nu tegenaan loopt.